Daumier

Honoré Daumier, Het drama (ca 1860) (oil on canvas)

Gavarni Paul

“Alvorens ik ze in eenig werk van De Bruycker opmerkte, had ik het bewijs der kunstenaarsvisie dezer gebaren alleen gezien in caricatuur, — Gavarni, Daumier...”

(Buschman).

Paul Gavarni (1804-1866): tekenaar, illustratir, cartoonist.


- YouTube

Le Flaneur

Gavarni - de betekenis volgens Winkler Prins 1870

Voorts vervaardigde hij eene reeks van steendrukplaten, die hij later in den „Charivari” voortzette. Zijne eerste schetsen waren hoofdzakelijk ontleend aan de vermaken en verstrooijingen der Parijzenaars en droegen de titels: „Les lorettes”, — „Les actrices”, — „Les coulisses”, — „Les fashionables”, — „Les artistes”, — „Les étudiants de Paris”, — „Les débardeurs”, — „Les bals masqués”, — „Le carnaval”, enz. Later bewoog hij zich in een beter gezelschap, en leverde: „Les enfants terribles”, — „Les parents terribles”, — „Les fourberies des femmes”, — „La politique des femmes”, — „Les maris vengés”,— „Les nuances du sentiment”, — „Les rêves”, — „Les petits jeux de soeiété”, — „Impressions de ménage”, enz. Al die reeksen vonden ongemeenen bijval. Gavarni was geen gewoon caricatuurteekenaar, maar bezat eene groote mate van oorspronkelijkheid. Gedurende eene reeks van jaren schilderde hij de fijnste trekken van het Fransche karakter met bevallige geestigheid en onbetwistbare waarheid. Men ontdekt deze vooral in zijne schetsen, getiteld: „Comme on dine a Paris”, — „Les partageuses”, — en nog meer in de „Propos de Thomas Viveloque” en in de „Lorettes vieillies”. Gavarni was een kunstenaar, die in beelden schreef en ons in zijne teekeningen, als de vrucht van diep nadenken, de geheele geschiedenis van het volksleven te Parijs deed kennen en hierdoor vaak meer goeds werkte dan een zedekundig betoog had tot stand kunnen brengen.. De indruk van zijne bladen wordt versterkt door het bondig en wèlgekozen onderschrift.

Gavarny

Thema: theater, opera, loge...

Pablo Picasso (1881 - 1973),  Loge de balcon/ Schouwburgloge (voor 1900) 

Krijt en verf op papier 20,7 x 35,7 cm KM 102.414 VERSO 

 

 

 

Guys

Constantin Guys (Vlissingen 1802 - Parijs 1892).

Baudelaire (1821-1867) beschreef Guys als "de schilder van het moderne leven"

in een essay waarin hij betoogde dat elk tijd een eigen schoonheid kent. Guys tekende en schildere o.a. het Parijse uitgaansleven in de 19de eeuw. 

Constatin Guys:
https://www.dbnl.org/tekst/_maa003198401_01/_maa003198401_01_0008.php


Guys: flaneur
https://www.newstatesman.com/culture/culture/2013/01/baudelaire-fl%C3%A2neur-born

He was the first flâneur, the city-dweller who is “interested in the whole world”. That quote is from what Roberto Calasso rightly deems Baudelaire’s finest prose work, “The Painter of Modern Life” (1863). His marvellous evocation of the painter Constantin Guys is of a dandy, a café-goer, a man who dislikes being called an artist and doesn’t sign his drawings but whose curiosity is the source of his genius. He is, Baudelaire writes, “a great lover of the crowd and of going incognito . . . who pushes his originality to the point of modesty . . . [R]ecently he asked me . . . to leave out his name ”.


Guys: moderne leven (https://www.dewitteraaf.be/artikel/detail/nl/2558)

Het is er Constantin Guys – de ‘schilder van het moderne leven’ – om te doen “uit de mode te halen wat ze ‘poëtisch’ mag bevatten in het historische, het eeuwige te trekken uit het voorbijgaande”:“dégager de la mode ce qu’elle peut contenir de poétique dans l’historique” en “tirer l’éternel du transitoire”. Maar wat is “het eeuwige van het voorbijgaande”?

Het eeuwigheidsmoment van de moderne schoonheid wordt niet aan het vergankelijke toegevoegd maar – zo schrijft Baudelaire – uit het ‘transitoire’ getrokken. En elders schrijft hij dat de schilder een dichter wordt wanneer hij schildert “wat toevallige omstandigheden aan eeuwigs suggereren”.

PS

In De Droom van Baudelaire (1821-1867) beschrijft Calasso schilders die Baudelaire intrigeren: Ingres, Delacroix, Constantin Guys (1802-1892), Degas en Manet. 

Guys zou invloed gehad hebben op Gavarni (die soms naar zijn schetsen werkte), Manet (vrouwenportretten gelijken op de aquarellen van Guys), Toulouse-Lautrec etc. 
Hij wou per se anoniem blijven en weigerde alle aandacht voor zijn persoon.

Guys werd in Nederland weer bekend door de roman Au pair van Willem Frederik Hermans, waarin één van de hoofdpersonen monologen over deze kunstenaar houdt. 

De Loge

Constantin Guys is, voor Baudelaire, dé schilder van het moderne bestaan: veel meer dan Manet of Delacroix, zit Guys de werkelijkheid op de huid. Zijn rijtuigen, soldaten, ruiters en lichtekooien verhullen niets van de ondraaglijke betekenisloosheid van de moderniteit, van de louche schoonheid van de verveling. Guys tekent schaamteloos, ambitieloos, zonder enige referentie aan de klassieke kunstgeschiedenis. Niemand legt de oppervlakkige natuur der mensen zozeer bloot dan deze kleine tekenaar die de ‘Schone Natuur’ van de impressionisten veronachtzaamt en met snelle trekken het vluchtige, schimmige leven van de stad schetst. Behalve Delacroix misschien, wanneer die de grauwe, verfrommelde lakens van een leeg bed schildert. Maar dat werkje is een unicum in een groots œuvre, gedragen door een haast religieuze, wagneriaanse energie. Delacroix is, net als Stendhal, een sceptische aristocraat, weet Baudelaire: zijn elan verbergt een melancholische diepte. Baudelaire kende Delacroix persoonlijk, ze frequenteerden dezelfde kringen, ze balanceerden op de rand van dezelfde afgrond. De bastaardzoon van Talleyrand en de stiefzoon van generaal Aupick leken wellicht teveel op elkaar om bevriend te zijn: een stoïcijnse dandy verdraagt niet dat iemand hem doorziet.

Alexander Roose, Staalkaart.  

Ter inleiding

De Revisor. Jaargang 19 · dbnl
https://www.dbnl.org/tekst/_rev002199201_01/_rev002199201_01_0036.php
 

De dichter Charles Baudelaire was, zoals bekend, ook een produktief kunstkriticus en schreef in die hoedanigheid heel wat essays die nog steeds de moeite waard zijn. Met sommige, zoals bijvoorbeeld Richard Wagner et Tannhäuser, manifesteerde Baudelaire zich als een van de invloedrijkste smaakmakers van zijn tijd. Toch was er van deze essays tot voor kort - dat is nu gelukkig aan het veranderen - niets in vertaling te krijgen.

Pas na de dood van Baudelaire in 1867 werden ze gebundeld in Curiosités esthétiques en in L'art romantique. Het essay ‘Le peintre de la vie moderne’ geeft een goed beeld van Baudelaire als kunstbeschouwer en essayist. Het verscheen in 1863 in drie afleveringen in Figaro. De heer G., aan wiens werk het is gewijd, en die niet met name genoemd wilde worden, is de schilder Constant Guys. Helaas is het te omvangrijk om het hier in zijn geheel op te nemen. Daarom is uit de dertien hoofdstukjes waaruit het bestaat een keuze gemaakt. De volledige vertaling van dit essay zal dit jaar verschijnen bij uitgeverij Voetnoot.

 

 

 

Uit een  Brief  14/3/1943 (fragment)

Prof. Dr VERNIEUWE

 Mon Cher De Bruycker,

"Je lisais, tout récemment un article de ce… polisson de génie qu’est Colin*¹. Il y parlait de Constantin Guys et disait : »Ce serait une déconcertante frivolité que de contempler le seul visage de tes modèles et leurs expressions superficielles. Car Guys*² est le chroniqueur d’une époque, un des comptables de l’humanité". 

 

PS

As Constantin Guys said… ‘Anyone who is capable of being bored in a crowd is a blockhead'.

Daumier: opera & theater

Actualités n°310 : Une 1re Représentation de la Bourse. | Paris Musées

http://parismuseescollections.paris.fr/fr/musee-carnavalet/oeuvres/actualites-ndeg310-une-1re-representation-de-la-bourse#infos-principales

Een propvol Odeon theater bij de première van het blijspel de Beurs van Ponsard waarbij de beursspeculanten zich in alexandrijnen uitdrukten. Van hoog tot laag is betrokken met aandelen in de mode.

n

Aandacht voor het amateurtheater:

Rappelés avec enthousiasme!.., from Les Comédiens de Société, published in Le Charivari, May 1, 1858

 Amateurtoneel bloeide op tijdens het tweede keizerrijk. Aan het hof in Comiègne werden geregeld charades, tableaux-vivants, revues en toneelstukken opgevoerd.

Verrekijkers:

Honoré Daumier - Lithographies originales - La feuille : environ 35 x 26 cm / IMG_1103
Oh absolument comme si...

Vallotton

Félix Vallotton
The Third Gallery at the Theatre du Chalet/Troisième Galerie au Châtelet (1894). Oil on cardbord glued on wood. 50 x 62 cm. Musée d'Orsay, Paris, France.

Félix Vallotton, 1909 - La loge de théatre, le monsieur et la dame